Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, 7 Ιουλίου 2000

Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, Λήμνος Ένα “αληθινό παραμύθι” στο Ανατολικό Αιγαίο,
 Θαυματουργή Λήμνια Γή.  Γιάννης Ντρενογιάννης  7 Ιουλίου 2000
Ένα μικρό απόσπασμα από το άρθρο.

Με το που πάτησα το πόδι μου στο νησί, μεθυστικές ευωδιές έκαναν επίθεση στο
αισθητήριο της όσφρησης. Με το πρώτο φως της ημέρας είδα τον ήλιο να μεταφέρει
μαγικούς χρωματιστούς κόκκους, ζωγραφίζοντας ένα απρόσμενα όμορφο τοπίο. Έθεσα σε
εγρήγορση όλες μου τις αισθήσεις και, με οδηγό αυτή την αδιόρατη έκτη αίσθηση του
ενστίκτου, άρχισα να ψηλαφώ… Η μαγική σκόνη είχε απλωθεί παντού! Όσο παθιασμένα και
αν προσπάθησα, χρησιμοποιώντας τη λογική, να πειστώ πως θαύματα δεν γίνονται, τα
μάτια μου τα έβλεπαν να συμβαίνουν. Στη γη των Λημνίων μόνο θαύματα μπορείς να
περιμένεις και όλα τους είναι αληθινά, ζωντανά, σαν την ελπίδα πως για κάθε «αρρώστια»
υπάρχει «φάρμακο».

Μία από τις δικές μου – προσωπικές – «αρρώστιες» είναι η αναζήτηση της αυθεντικότητας
σε όλες της τις μορφές και δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο μεγάλο «φάρμακο» ήταν
αυτή η πρώτη επίσκεψή μου στη Λήμνο. Κόντρα στις προκαταλήψεις σας, κόντρα στις
όποιες φήμες διαδίδονται, ετούτο το νησί είναι αληθινά υπέροχο και στέκεται απέναντι
στον επισκέπτη ανεπιτήδευτο. Δεν «πουλάει» η Λήμνος και ούτε «πουλιέται». Στέκεται σαν
ακρίτας στο Ανατολικό Αιγαίο και χαμογελάει. Αφήνει τους φαντάρους να διαδίδουν
φρικτά ψέματα για έναν τόπο εξορίας και τιμωρίας και τους πιτσιρικάδες Λημνιούς να
ονειρεύονται τις «χαρές» της συμπρωτεύουσας αλλά και της πρωτεύουσας στις οποίες
ανυπομονούν να φτάσουν! Οι φαντάροι και οι «καραβανάδες», οι οποίοι αριθμούν πολλές
χιλιάδες επάνω στο νησί, είναι λίγο δικαιολογημένοι. Είναι φυσικό να νιώθουν έγκλειστοι
και να φορούν τεράστιες… παρωπίδες – στον Στρατό υπηρετούν! Οι Λημνιοί, όμως είναι
αδικαιολόγητοι! Βέβαια, όσοι τελικά πάρουν τον δρόμο για τις μεγαλουπόλεις, σύντομα
καταλαβαίνουν τη διαφορά και «άρρωστοι» πια επιστρέφουν στο νησί για να βρουν το
«φάρμακο».