Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ. ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ – ΕΛΛΗΝΩΝ ΙΣΤΟΡΙΕΣ,

Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ. ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ – ΕΛΛΗΝΩΝ ΙΣΤΟΡΙΕΣ,
Ο φωτογράφος της Λήμνου.
Γιάννης Ντρενογιάννης 26 Ιουλίου

Αν θέλεις να γοητευτείς από την Λήμνο, πρέπει οπωσδήποτε να δεις τις φωτογραφίες του
Χρήστου Καζόλη. Αν θέλεις να ευχαριστήσεις τον Χρήστο, πρέπει να του μιλήσεις για την
Λήμνο και μονομιάς τα μάτια του θα λάμψουν. Μοιάζει σαν ετούτο το νησί στο Ανατολικό
Αιγαίο να προσέλαβε έναν καλό, πιστό «προσωπικό» φωτογράφο.
Πολλές φορές όταν τυχαίνω επάνω σε μία όμορφη ή σπάνια εικόνα και την απαθανατίζω με
τον φακό της φωτογραφικής μηχανής, από μέσα μου λέω ένα «ευχαριστώ». Είναι σαν
κάποιος να μου την έδωσε, σαν ο τόπος αυτός να μου την χάρισε. Ο Χρήστος Καζόλης
συνήθως αναφωνεί « Α! ρε Λήμνο τι βλέπω πάλι!». Η σχέση του με το νησί είναι τόσο
δυνατή, έντονη και ζωντανή, που ο ίδιος παραδέχεται ότι ξεπερνά τα όρια της λογικής. Δεν
λατρεύει απλώς τον τόπο του, αλλά βρίσκεται εκεί για να μεταδώσει αυτή την αγάπη σε
όλο τον κόσμο.

« Γεννήθηκα στην Μύρινα την Πρωτοχρονιά του 1969. Μετά το Λύκειο κατέβηκα στην
Αθήνα για να σπουδάσω υδραυλικός και κατόπιν έπιασα δουλειά ως εκπαιδευόμενος στην
ΔΕΠ. Σε όποιον κι αν έλεγα ότι είμαι από την Λήμνο, είχε κάποιο κακό πράγμα να μου πει.
Στεναχωριόμουν πολύ, αλλά δεν είχα τρόπο να τους μεταπείσω. Τότε αποφάσισα να
αγοράσω από έναν συνάδελφο μια φωτογραφική μηχανή και να μάθω να τραβάω καλές
φωτογραφίες. Δεν μ ΄ ενδιέφερε να γίνω καλός φωτογράφος, απλά έπρεπε να δείχνει
ωραία η Λήμνος! Οπότε ερχόμουν στο νησί τραβούσα πολλά φιλμ γυρίζοντας από την μία
άκρη ως την άλλη. Επιστρέφοντας στην Αθήνα διάλεγα τις καλύτερες φωτογραφίες και τις
έδειχνα σε όλους… τις κουβαλούσα πάντα μαζί μου… Κοιτάξτε να δείτε πόσο όμορφη είναι
η Λήμνος! Πηγαίνοντας στρατιώτης ζήτησα μετάθεση στην Λήμνο και από τότε δεν
ξανάφυγα από το νησί μου. Ως στρατιώτης έκανα και την πρώτη μου έκθεση φωτογραφίας
με θέμα, φυσικά, τη Λήμνο. Να σκεφτείς ότι οι ίδιοι οι συνάδελφοι-φαντάροι με
παρότρυναν να την κάνω και με στήριξαν οικονομικά αγοράζοντας πολλές φωτογραφίες. Οι
Λημνιοί, από την άλλη, έβλεπαν σημεία του νησιού που δεν ήξεραν ότι υπάρχουν, δεν τα
είχαν δει ποτέ τους. Η επιτυχία ήταν μεγάλη και η ικανοποίησή μου επίσης. Για πρώτη
φορά σκέφτηκα ότι ο αγώνας μου μέτρησε κάπως. Το Βιβλίο-φωτογραφικό λεύκωμα, ο
χάρτης και το CD-ROM ήρθαν πολύ αργότερα, πριν από 4 χρόνια, όταν πια ήμουν κανονικός
φωτογράφος, είχα και ένα μικρό μαγαζάκι στην αγορά»

Ο Χρήστος έχει κάνει πάνω από 15 εκθέσεις φωτογραφίας στο νησί, όλες τους μοναδικές,
και είναι απόλυτα προσηλωμένος στην καταγραφή των ομορφότερων εικόνων της
ιδιαίτερης πατρίδας του:
« Η Λήμνος και εγώ αισθάνομαι ότι είναι ένα πράγμα. Δεν μπορώ να το διαχωρίσω, αλλά
δεν μπορώ και να το εξηγήσω. Είμαι τόσο δεμένος, που ξεφεύγω από τα όρια της λογικής.
Αυτό συμβαίνει, γιατί νιώθω πως έχω κάνει έναν τόσο μεγάλο αγώνα για να αντιστρέψω
την αρνητική εικόνα που είχαν για την Λήμνο. Αν σου πω πως αισθάνομαι ότι το νησί μού
ανήκει… όχι με την έννοια της ιδιοκτησίας αλλά γιατί… είναι δικό μου;».

Η επόμενη ερώτηση πέφτει σαν βόμβα και ο Χρήστος σκοτεινιάζει… Αν θα έπρεπε να φύγει
από το νησί;
« Αυτό δεν θέλω να το σκεφτώ ούτε σαν σενάριο. Δηλαδή, για να καταλάβεις… εάν το νησί
το πάρουν οι Τούρκοι, εγώ δεν θα φύγω! Μπορεί να με πουν Τούρκο, μπορεί να γίνω
τρομοκράτης, αλλά την Λήμνο δεν την εγκαταλείπω! Στην Αθήνα με λέγανε ψώνιο, με
κοροϊδεύανε και με θεωρούσαν χαζούλη, κολλημένο. Δεν με ενοχλούσε καθόλου. Εγώ την
έκανα την δουλειά μου και η δουλειά μου ήταν να αλλάξω την εικόνα που είχαν για το
νησί! Τώρα έρχονται εδώ και γιατρεύονται ψυχικά. Στην Λήμνο, έτσι και αλλιώς, αξίζει να
έρθεις, γιατί μπορεί ξαφνικά να ανακαλύψεις έναν τόπο που δεν φανταζόσουν ποτέ ότι
υπάρχει».

Οι Παχιές Άμδες

« Μην με βάζεις να μιλήσω για ένα μέρος μονάχα… δεν γίνεται, δεν μπορώ να διαλέξω!». Ο
Χρήστος διαμαρτυρείται, αλλά τελικά πείθεται να μιλήσει για την απίθανη περιοχή Παχιές
Αμμουδιές. « Παχιές Άμδες τις λέμε στη Λήμνο και είναι ένα κομμάτι ερήμου στα βουνά
που φτάνει μέχρι τη θάλασσα. Έχουν το χαρακτηριστικό ότι είναι πολύ όμορφες όλο τον
χρόνο. Όπου κι αν έχω πάει στην Ελλάδα τέτοιο μέρος δεν υπάρχει. Όσοι πηγαίνουν μέχρι
εκεί ξεχνιούνται μ ΄ αυτό που βλέπουν μπροστά τους, αλλά ιδιαίτερα τα παιδιά
ξετρελαίνονται. Δυστυχώς δεν έχω ποτέ καταφέρει να φωτογραφίσω τις Παχιές Άμδες όπως
τους αξίζει. Αυτό που βλέπω και με ενθουσιάζει δεν έχω καταφέρει να το αποτυπώσω και,
όπως φαντάζεσαι, έχω πάει άπειρες φορές εκεί! Άσε με, ρε φίλε, μου λέει… δεν θέλω να με
δείξεις αλλού!».